Αποχαιρετισμός στον Γιάννη Βασ. Κωνσταντόπουλο
Αγαπημένε μας Γιάννη,
Εκλεκτέ συνάδελφε και αναντικατάστατε φίλε.
Αυτές τις στιγμές που οι καρδιές όλων μας βαραίνουν από θλίψη και συγκίνηση, βρίσκομαι νοερά εδώ, για να σου πω και εγώ το ύστατο ΑΝΤΙΟ.
Προσωπικός μου φίλος στο ΕΜΠ από το 1963, συνταξιδιώτης για το MIT τον Αύγουστο του 1968 όπου και συγκάτοικος για 4 χρόνια και, τέλος, φίλος-συνεργάτης από την επιστροφή μας στην Ελλάδα τις αρχές της 10ετίας του 1980.
Γνωριστήκαμε ως πρωτοετείς φοιτητές το 1963 στο ΕΜΠ, όπου νωρίς γίναμε φίλοι παρ’ όλο που υπήρχε ένας υγιής ανταγωνισμός μεταξύ μας που συχνά εσύ τον κέρδιζες! Τι να πρωτοθυμηθώ από τα 5 εκείνα χρόνια! Τα ξενύχτια στο σπίτι σου στην Κυψέλη για τα «θέματα» στα διάφορα μαθήματα; τις εκδρομές και τα πάρτυ μας; Ή την παρατήρηση-επίπληξη του Νίκου Κορωναίου μέσα στην κατάμεστη τάξη όταν πρόσεξε ότι δεν φόραγες κανονικά το σακάκι σου έχοντάς το απλά ριγμένο στους ώμους σου…
Θυμάμαι τη χαρά και των δύο μας αλλά και των οικογενειών μας, όταν στο τέλος του ΕΜΠ μας δέχτηκε το MIT με πλήρη οικονομική βοήθεια για μεταπτυχιακές σπουδές και διδακτορικό. Πετάξαμε στο τέλος Αυγούστου με την ίδια πτήση και στη Βοστώνη μείναμε προσωρινά στο International Student Center στο Harvard Square, μη γνωρίζοντας κανέναν εκεί, αλλά σε 2 μέρες βρήκαμε από ένα δωμάτιο ο καθένας σε δυο παλιά σπίτια γηραιών Ιρλανδών Κυριών (Σμιθ και Κα Πάτερσον!). Σε λίγες μέρες ήρθε σε δωμάτιο του δικού μου σπιτιού και ο τρίτος της παρέας, ο Κώστας Τζάνος από τους χημικούς Μηχανικούς του ΕΜΠ, που ξεκινούσε και εκείνος το διδακτορικό του στην Πυρηνική Μηχανική. Τι ατέλειωτες συζητήσεις είχαμε οι τρεις μας όταν κατά τις 7:00 μ.μ. βγαίναμε για φαγητό στον κοντινό Ποτρτορικάνο ή στο πολυτελέστερο Παρθενώνα της κ. Αθηνάς! Ήταν η εποχή του Βιετνάμ και των πανεπιστημιακών εξεγέρσεων που άρχισαν στην Αμερική μετά το Μάη του 68…
Οι πρώτοι μας χρόνοι στο ΕΜΠ
Τα 2 πρώτα μας χρόνια ήταν δύσκολα και με μεγάλο άγχος επειδή έπρεπε να περάσουμε τις εξαιρετικά δύσκολες εξετάσεις που θα μας επέτρεπαν να συνεχίσουμε με την εγγραφή μας για το διδακτορικό πρόγραμμα. Ειδικότερα για σένα που επέλεξες ΕΔΑΦΟΔΥΝΑΜΙΚΗ, έναν τομέα που δυστυχώς το ΕΜΠ δεν μας είχε δώσει το κατάλληλο υπόβαθρο, οπότε βρέθηκες να κολυμπάς σε βαθιά νερά με πρόσθετο πρόβλημα την παντελή έλλειψη γνώσεων Υπολογιστών και προγραμματισμού που ποτέ δεν είχαμε διδαχτεί στο ΕΜΠ. Παρ’ όλα αυτά περάσαμε και οι δύο τις ειδικές εξετάσεις (general ή qualifying exams), τις δυσκολότερες εξετάσεις της ζωής μας όπου περνούσαν μόνο 30-50% (πολύ δυσκολότερες και από τις εισαγωγικές του ΕΜΠ). Μας πέρασε έτσι το άγχος της ενδεχόμενης αποτυχίας και αποφασίσαμε να ζήσουμε πιο άνετα. Νοικιάσαμε λοιπόν ένα διαμέρισμα στο Inman Square, όπου δεχτήκαμε σαν συγκάτοικο σε ένα μικρό δωμάτιο τον Θόδωρο Αχταρίδη, μεταπτυχιακό φοιτητή στους Ναυπηγούς του MIT. Πόσες αναμνήσεις, διασκεδάσεις, οργάνωση του Ελληνικού τριημέρου στο MIT που έκτοτε καθιερώθηκε σαν ετήσιο γεγονός… Αλλά και σκληρή δουλειά τη νύχτα στο Computer Center του MIT γιατί μόνο τότε ο χρόνος χρήσης του υπολογιστή ήταν φτηνός και η επιστροφή του output σχεδόν άμεση (εκείνη την εποχή τρέχαμε τα προγράμματα με διάτρητες κάρτες σε κεντρικό υπολογιστή, γιατί δεν υπήρχαν ούτε οι προσωπικοί υπολογιστές ούτε τα σύγχρονα εργαλεία προγραμματισμού και ακόμα είχαμε όριο υπολογιστικής δαπάνης που έπρεπε να υπογράφει ο επιβλέπων καθηγητής!). Και όταν γυρίζαμε 3-4 το πρωί στο σπίτι, το ρίχναμε στην κουβέντα, για κάθε θέμα που θα μπορούσε κάποιος να φανταστεί.
Οι στιγμές και οι αναμνήσεις
Ήταν τόσες οι έντονες στιγμές που ζήσαμε εκεί και άπειρες οι αναμνήσεις που θα μπορούσαν να γεμίσουν ένα βιβλίο! Θα αναφέρω μια τελευταία: Το surprise party που μου οργάνωσες 2-3 ημέρες πριν την αναχώρησή μου, όπου είχες συγκεντρώσει εν αγνοία μου όλους τους φίλους μας εκεί, που είχα περιορισμένα χρονικά περιθώρια για να τους αποχαιρετήσω! Τι έκπληξη και πόση συγκίνηση… Για σχεδόν 50 χρόνια, πάνω στο γραφείο μου, βρίσκεται το δώρο σου, ένας κύβος με φωτογραφίες από τη ζωή μας εκεί…
Μετά την επιστροφή στην Ελλάδα
Μετά τη στρατιωτική μας θητεία, εσύ μετακόμισες στο Βέλγιο όπου δούλεψες στη διεθνή εταιρεία εδαφομηχανικής D’Apollonia. Ξαναβρεθήκαμε στην Ελλάδα, εσύ καθηγητής στη Σχολή Δοκίμων και εγώ στο Πανεπιστήμιο Πατρών, μετά από περίπου μια δεκαετία! Ήμασταν και οι δύο οικογενειάρχες πλέον, και παραμείναμε φίλοι μέχρι τώρα που μας έφυγες… Συνεργαστήκαμε άψογα επί χρόνια, τόσο στις επιτροπές Αντισεισμικού Κανονισμού του ΟΑΣΠ όσο και ως οι βασικοί Τεχνικοί Σύμβουλοι του Δημοσίου για το μεγαλύτερο έργο στον τόπο μας, τη γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου.
Ο άνθρωπος και η οικογένειά του
Ήσουν υπόδειγμα πατέρα και συζύγου, έχοντας δημιουργήσει μια θαυμάσια οικογένεια που υπεραγαπούσες. Είχες την ευτυχία να δεις και τα δύο σου παιδιά, τον Βασίλη και τον Αγαμέμνονα, να προκόβουν και να κάνουν τις δικές τους οικογένειες.
Στην αγαπημένη σου Ελίνα και στα παιδιά σου Γιάννη θα λείψεις περισσότερο από όλους. Όμως η μνήμη σου, η καλοσύνη, το πλατύ σου χαμόγελο και το σπινθηροβόλο πνεύμα σου θα μένουν ζωντανά πάντα μαζί τους, όπως και σε όλους εμάς που σε γνωρίσαμε και σε αγαπήσαμε.
Το τελευταίο αντίο
Καλό ταξίδι, Γιάννη μας. Και εκεί που θα πας, πες στον κουμπάρο και τον φίλο μας Πάνο Σπηλιάκο και στον Γιώργο Γούλιο, πως παραμένουν στη μνήμη και στην καρδιά μας.
Ας είναι ελαφρύ το χώμα της Αττικής που θα σε σκεπάζει.
Σταύρος Α. Αναγνωστόπουλος, Πολ Μηχ. ΕΜΠ, 1968, SC.D. MIT, 1972
Ομότιμος Καθηγητής Πανεπιστημίου Πατρών
Οικογένεια, συγγενείς και φίλοι, αποχαιρετήσαμε στις 8 Απριλίου 2019 τον Γιάννη Κωνσταντόπουλο. Μαζί τους και οι απόφοιτοι Πολιτικοί Μηχανικοί του 1968 του ΕΜΠ αποχαιρετήσαμε τον πρώτο της τάξης μας, σε όλη τη διάρκεια των σπουδών μας, μέχρι και την αποφοίτησή μας, έναν επιστήμονα Μηχανικό, εξαιρετικής μαθησιακής ικανότητας με πολύ καλή εκπαίδευση και κατάρτιση, με σπάνιες γνώσεις, ακόμα και στο χώρο της κλασικής παιδείας.
Αμέσως μετά την αποφοίτησή μας, ακολούθησαν οι μεταπτυχιακές του σπουδές στο MIT και στη συνέχεια το διδακτορικό του στο ίδιο κορυφαίο Πανεπιστήμιο. Υπηρετεί τη στρατιωτική του θητεία, ως έφεδρος αξιωματικός του Μηχανικού, κατά τη διάρκεια μιας πολύ δύσκολης χρονικής περιόδου και σε μια ακόμη πιο δύσκολη περιοχή, κάτω από ιδιαίτερα δυσμενείς συνθήκες.
Αναλαμβάνει τη θέση του Τεχνικού Διευθυντή στην D’Apollonia στις Βρυξέλλες, ασχολούμενος με πολλά σοβαρά και δύσκολα τεχνικά έργα. Επιστρέφει στην Ελλάδα, ως ειδικός πραγματογνώμων του Ο.Η.Ε., ενώ στη συνέχεια εργάζεται ως σύμβουλος ή μελετητής σε μεγάλα έργα, με έδρα την Ελλάδα.
Παράλληλα, συνεχίζει την επιστημονική δραστηριότητά του με ανακοινώσεις, δημοσιεύσεις, διαλέξεις και συμμετοχές σε επιστημονικά συνέδρια.
Προσωπικά, συναντιόμαστε και πάλι το 1984 και από τότε διατηρούμε στενή φιλική και οικογενειακή σχέση. Έχουμε συνεχή επικοινωνία σε επιστημονικό, επαγγελματικό και οικογενειακό επίπεδο, σε εκδρομές και διακοπές.
Ο άνθρωπος και η προσωπικότητά του
- Αφοσιωμένο σύζυγο και πατέρα
- Αφιερωμένο στη γνώση
- Ιδεολόγο, με την απόλυτη έννοια της λέξης
- Με πίστη σε αρχές και αξίες, αλλά και ρεαλιστή
- Πνευματώδη και χαρισματικό επιστήμονα Μηχανικό
- Βαθιά δημιουργικό, ευαίσθητο στις απόψεις και πεποιθήσεις των άλλων, με μεγάλη ανεκτικότητα
- Φίλο και συνεργάτη, πρόθυμο να ακούσει, να δείξει κατανόηση και βοήθεια, με ανθρωπιά και αλληλεγγύη
- Γοητευτικό ομιλητή, ευγενικό και ειλικρινή, μεταφέροντας γνώση με τόλμη
- Οξυδερκή και πρωτότυπο καθηγητή
Σε σχολές και οργανώσεις:
- Στη σχολή Ναυτικών Δοκίμων
- Στο U.L.B. των Βρυξελλών
- Στη ΣΤΕΑΜ.Χ.
- Στο ΕΜΠ για τη γέφυρα Ρίου – Αντιρρίου
- Στο Ε.Β.Ε.Α. για συνεργασία Αρχιτέκτονος και Πολιτικού Μηχανικού
- Στα πλαίσια διοργάνωσης από την Ε.Ε.Ε. Μηχανικών Κατασκευών του Τ.Ε.Ε.