12 Αυγούστου 1953: ημέρα πένθους για τα Επτάνησα και ολόκληρη την Ελλάδα. Ο σεισμός μεγέθους 7,2 R και έντασης που προσδιορίστηκε σε X+, προκάλεσε τον θάνατο 871 ανθρώπων, τραυμάτισε 1.690 και άφησε 145.052 άστεγους.

Ζάκυνθος, Κεφαλλονιά και Ιθάκη σχεδόν ισοπεδώθηκαν.

Πριν από αυτόν, είχαν σημειωθεί άλλοι ισχυροί σεισμοί στην ίδια περιοχή: ο πρώτος την Κυριακή 9 Αυγούστου 1953, με επίκεντρο τον Σταυρό της Ιθάκης και μέγεθος 6,4 R. Ο δεύτερος, στις 11 Αυγούστου, με μέγεθος 6,8 R, και πολλοί μετασεισμοί, δέκα από τους οποίους είχαν μέγεθος 5,3 και 5,1 R. Την Τετάρτη 12 Αυγούστου, προηγήθηκε σεισμός 5,2 R.

Η Κεφαλλονιά, η Ζάκυνθος και η Ιθάκη, ήδη με σοβαρές ζημιές από προηγούμενους σεισμούς, ισοπεδώθηκαν: 27.659 από τις 33.000 οικοδομές κατέρρευσαν, μόνο 467 σώθηκαν (κυρίως στη βόρεια Κεφαλλονιά, στην περιοχή της Ερίσου), ενώ οι υπόλοιπες υπέστησαν σοβαρές ή ελαφρύτερες ζημιές. Στη Ζάκυνθο, η καταστροφή ολοκληρώθηκε με μεγάλη πυρκαγιά στην πρωτεύουσα.

Η κυβέρνηση, φοβούμενη ερήμωση, απαγόρευσε την εγκατάλειψη των νησιών, αλλά χωρίς μεγάλη επιτυχία. Χιλιάδες κάτοικοι έφυγαν τρομαγμένοι και απελπισμένοι με κάθε μέσο προς την ηπειρωτική Ελλάδα. Τα επόμενα χρόνια, η μετανάστευση άλλαξε δραστικά τη δημογραφική κατάσταση στα Επτάνησα.

Το ελληνικό κράτος δεν μπορούσε να ανταποκριθεί άμεσα στην καταστροφή, αλλά η διεθνής βοήθεια ήταν άμεση και εντυπωσιακή. Από τα πρώτα πλοία που έφτασαν στην Κεφαλλονιά ήταν του ισραηλινού στόλου, που είχαν πιάσει το σήμα από το τηλέγραφο του Αργοστολίου. Στην ευγνωμοσύνη, υπάρχει από τότε η οδός Ισραήλ στο Αργοστόλι. Ακολούθησαν βοήθειες από τη Βρετανία, την Ιταλία, τη Γαλλία, τις ΗΠΑ, τη Γιουγκοσλαβία και την Ανατολική Γερμανία. Το ελληνικό κράτος ίδρυσε επίσης υφυπουργείο στο Αργοστόλι.

Το πρώτο μέλημα ήταν η άμεση προσωρινή στέγαση και η αποκατάσταση των υποδομών, έργα που ανέλαβαν οι εταιρείες «Κύκλος» και «Αρχιμήδης», με έδρα την Αθήνα. Ακολούθησε μακροπρόθεσμο πρόγραμμα ανοικοδόμησης.

Το μεγάλο έργο για όλη τη χώρα ήταν ο πρώτος ενιαίος Αντισεισμικός Κανονισμός που θεσπίστηκε το 1959, από διπλωματούχους μηχανικούς.

Όπως επισημαίνει ο Πολιτικός Μηχανικός Θόδωρος Βουδικλάρης, οι πρώτες οδηγίες για την κατασκευή «αντισεισμικών» κτιρίων εκδόθηκαν στις 1 Νοεμβρίου 1928, για τα κτίρια που είχαν ισοπεδωθεί από σεισμό 6,3 R στις 22 Απριλίου 1928 στην Κόρινθο και το Λουτράκι.

Από τότε, οι οδηγίες αυτές, με προσθήκες και εκσυγχρονισμό, εφαρμόζονταν κάθε φορά που σημειωνόταν σεισμός στη χώρα, μέχρι που η καταστροφή στα Επτάνησα οδήγησε στη διαμόρφωση του υποχρεωτικού Αντισεισμικού Κανονισμού σε όλη την Ελλάδα.