«Έφυγε» από τη ζωή την Τετάρτη 17 Μαΐου, σε ηλικία 93 ετών ο Αριστείδης Αλαφούζος

Ο Αριστείδης Αλαφούζος υπήρξε πρότυπο δημιουργικού Έλληνα, γράφει σε αφιέρωμα της η εφημερίδα «Καθημερινή».

Αναλυτικά, η «Καθημερινή» σημειώνει ότι: Στον μακρό βίο του, αγωνίστηκε στον στίβο των κατασκευών, του εφοπλισμού και του εκδοτικού. Ανεδείχθη πρωταθλητής και στους τρεις τομείς. Φιλόδοξος, ανήσυχος και με στόχους από νεαρή ηλικία, δεν έπαψε ποτέ να μοχθεί για το καλύτερο, στοχεύοντας πάντα ψηλότερα και στην πρώτη γραμμή. Γεννήθηκε στην Οία της Σαντορίνης στις 9 Μαρτίου 1924. Η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στον Πειραιά το 1925, μετά την έκρηξη του ηφαιστείου. Φοίτησε στο Β’ Γυμνάσιο Αρρένων Πειραιά με ιδιαίτερες επιδόσεις στα μαθηματικά. Τον Σεπτέμβριο του 1940, η οικογένειά του μετακόμισε στην Αθήνα και συνέχισε το Γυμνάσιο στο Β’ Αρρένων Αθηνών και στη συνέχεια στο Η’. Φιλοδοξούσε να εισαχθεί στη Σχολή Δοκίμων, προκειμένου να συνεχίσει την οικογενειακή παράδοση στη ναυτιλία. Όμως, με την Κατοχή, η Σχολή έκλεισε και ο ίδιος στόχευσε την εισαγωγή στο Πολυτεχνείο. Στις 14 Δεκεμβρίου 1941, ο Ιωάννης Αλαφούζος, πατέρας του Αριστείδη, πέθανε και ο νεαρός Αριστείδης έπρεπε να εργαστεί για να εξασφαλίσει τα προς το ζην. Η πρώτη του εργασία ήταν στη Μαλακάσα, σε εταιρεία υλοτομίας. Την άνοιξη του 1943, σταμάτησε να εργάζεται για να προετοιμαστεί για τις εισαγωγικές εξετάσεις στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Το φθινόπωρο, πέρασε στο Πολυτεχνείο με υψηλή βαθμολογία και έλαβε υποτροφία μέχρι το τέλος των σπουδών του. Ο κύρος του ως άριστου φοιτητή άνοιξε το δρόμο για παράδοση μαθημάτων σε συμφοιτητές του. Οι σπουδές στο Πολυτεχνείο διαρκούν 5 χρόνια, αλλά λόγω του Πολέμου, έκλεισε για ένα χρόνο. Έτσι, οι σπουδές του ολοκληρώθηκαν το 1949, όταν αποφοίτησε ως Πολιτικός Μηχανικός. Διαβλέποντας τις ανάγκες για την ανασυγκρότηση της Ελλάδας μετά τον πόλεμο και τον Εμφύλιο, ειδικεύτηκε στην υδραυλική, σε έργα οδοποιίας, κατασκευαστικές εργασίες, οικοδομικά, σιδηροδρομικά, λιμενικά και βιομηχανικά έργα. Τα τελευταία δύο χρόνια των σπουδών του, εργάστηκε σε γραφείο πολιτικού μηχανικού. Από το 1949 έως το 1951, υπηρέτησε στο στρατό. Οι ικανότητές του διαφάνηκαν και του ανατέθηκε η επίβλεψη κατασκευαστικών έργων στο λιμάνι του Πειραιά, στο Εργοστάσιο Λιπασμάτων και, στα τέλη του 1953, ανέλαβε την κατασκευή συγκροτήματος νικελίου στη Λάρυμνα. Τον Αύγουστο του 1954, ο Αριστείδης Αλαφούζος, λιτός και δημιουργικός, διαβλέποντας την προοπτική της ανοικοδόμησης, εξοικονόμησε κεφάλαια για έργα κατασκευής κατοικιών. Μέχρι το 1956, είχε αρκετή εμπειρία ώστε να λάβει άδεια για μεγάλα δημόσια έργα. Το 1956, ίδρυσε την τεχνική εταιρεία «Αριστείδης Αλαφούζος», που αργότερα μετονομάστηκε σε «ΑΤΕ Εργων Α.Ε.». Η εταιρεία διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην ανοικοδόμηση της Ελλάδας. Τα κύρια έργα περιλαμβάνουν την πρώτη μονάδα παραγωγής ενέργειας στην Πτολεμαΐδα, στη Βόρεια Ελλάδα, το ξενοδοχείο «Mont Parnes» στην Πάρνηθα, το συγκρότημα του Αστέρα στη Βουλιαγμένη και υδραυλικά και οδικά έργα στις κοιλάδες του Νέστου και του Αξιού. Η εταιρεία συνέχισε τη λειτουργία της μέχρι τα τέλη του 1960, όταν ο Αλαφούζος σταμάτησε να εργάζεται ως πολιτικός μηχανικός. Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής δικτατορίας (1967–1974), δεν ανέλαβε έργα και εγκατέλειψε την Ελλάδα. Από το 1964, ξεκίνησε τη δεύτερη μεγάλη σταδιοδρομία του, στη ναυτιλία, συνεχίζοντας την οικογενειακή παράδοση. Το 1965, αγόρασε το πρώτο μεταχειρισμένο πλοίο και μέχρι το 1967, είχε 5 φορτηγά. Άνοιξε γραφείο στο Λονδίνο, όπου έμεινε μέχρι το 1988, και επίσης στο Τόκιο και στη Μόσχα. Μέσα στη δεκαετία του ’80, είχε 42 φορτηγά, κυρίως ιαπωνικής κατασκευής. Ίδρυσε τις εταιρείες Glafki (Hellas) Maritime και Kyklades Maritime, που από το 1980 έγιναν από τις μεγαλύτερες ελληνικές ναυτιλιακές. Το 1985, μπήκε στην αγορά πετρελαιοφόρων, αγοράζοντας 16 πλοία ηλικίας 3–10 ετών, και από το 1988, παρήγγειλε 17 νέα. Το 1988, αγόρασε την εφημερίδα «Η Καθημερινή» και την ανέδειξε σε ηγετική εφημερίδα με μεγάλη κυκλοφορία και επιρροή. Το 1998, η «Καθημερινή» και η «International Herald Tribune» (των «New York Times») δημιούργησαν κοινή επιχείρηση για την έκδοση της αγγλόφωνης «Kathimerini» σε Ελλάδα, Κύπρο και Αλβανία. Ο Αριστείδης Αλαφούζος ήταν παντρεμένος με την Ελένη Αλαφούζου, που απεβίωσε το 2012. Τα παιδιά τους είναι ο Γιάννης και ο Θεμιστοκλής, και έχουν επτά εγγόνια. Η σχέση του με τη Σαντορίνη, και ιδιαίτερα με την Οία, παρέμεινε ισχυρή. Συχνά επισκεπτόταν το νησί και συνέβαλε στην ανάπτυξή του, δωρίζοντας εργοστάσιο αφαλάτωσης το 1992 και υποστηρίζοντας ανασκαφές και έργα πολιτισμού. Επίσης, βοήθησε στη δημιουργία νοσοκομείου και στην Αθήνα, χρηματοδότησε εξωτερική ογκολογική κλινική στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Σωτηρία. Έφυγε αφήνοντας το πρότυπο του άριστου ανθρώπου.

Συλλυπητήρια δήλωση του ΤΕΕ Γιώργου Στασινού για το θάνατο του Αριστείδη Αλαφούζου

Ο Πρόεδρος του ΤΕΕ Γιώργος Στασινός, για το θάνατο του Αριστείδη Αλαφούζου, προέβη στην ακόλουθη δήλωση:

«Ο εκλιπών Αριστείδης Αλαφούζος υπήρξε φωτεινό παράδειγμα και εξαίρετο μέλος της μεγάλης οικογένειας των ελλήνων διπλωματούχων μηχανικών. Ανήκει στη γενιά των τεχνικών επιστημόνων, που κατάφερε μέσα στις πιο σκληρές και αδυσώπητες συνθήκες κατοχής και πολέμου, να εισαχθεί με υποτροφία, να ολοκληρώσει επιτυχώς τις σπουδές του στο ΕΜΠ και να πρωτοστατήσει στην οικοδόμηση της μεταπολεμικής Ελλάδας. Ο Αριστείδης Αλαφούζος, ως πολιτικός μηχανικός και εργολήπτης, είχε μακρά και επιτυχημένη δραστηριότητα σε σημαντικά ενεργειακά, λιμενικά, υδραυλικά και κτιριακά έργα, που συνέβαλαν στην ανόρθωση της χώρας. Σε όλη του τη ζωή, αξιοποίησε τις επιστημονικές γνώσεις, την εξωστρέφεια, τη σκληρή δουλειά και την αποτελεσματικότητα, στοιχεία που αποτελούν διαχρονικά χαρακτηριστικά των ελλήνων διπλωματούχων μηχανικών. Πέτυχε εξαιρετικά αποτελέσματα σε επιστημονικούς, επαγγελματικούς και επιχειρηματικούς τομείς, προσφέροντας και κοινωνικό έργο. Εκ μέρους του ΤΕΕ, ως θεσμοθετημένου τεχνικού συμβούλου της πολιτείας και φορέα του τεχνικού κόσμου, εκφράζω τη θλίψη μου για την απώλειά του και τα θερμά συλλυπητήριά μου στην οικογένειά του.»