Γιάννης Δημόπουλος (Γιάννης Ιωάννου) – Αρχιτέκτων Μηχανικός, Σκιτσογράφος
Ένα αντίο στο Γιάννη Ιωάννου (1944-2019), τον Γιάννη Δημόπουλο των φοιτητικών χρόνων…
του Γιάννη Κύρκου Αικατερινάρη, αρχιτέκτονα
Αφήγηση
Ήταν τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’60. Δεν είχε περάσει και πολύς καιρός από τότε που άρχισε να λειτουργεί η πτέρυγα των αρχιτεκτόνων στη νεότευκτη Πολυτεχνική Σχολή του ΑΠΘ. Όπως κάθε χρόνο εκείνες τις μέρες του φθινοπώρου, οι αίθουσες και τα εργαστήρια ήταν έτοιμα να υποδεχτούν τους νεοεισαχθέντες φοιτητές. Εκεί θα αποκαλύπτονταν στοιχεία της προσωπικότητας και του ταλέντου του καθενός, αν και συχνά κάτι τέτοιο δεν ήταν δυνατόν να διαπιστωθεί από τις πρώτες μέρες.
Έτσι έγινε και με το Γιάννη Δημόπουλο, τον μετέπειτα γνωστό γελοιογράφο Γιάννη Ιωάννου. Δεν ήταν η πρώτη φορά που συνέβη κάτι τέτοιο. Ανάλογα είχε συμβεί και με άλλους φοιτητές της Αρχιτεκτονικής Σχολής Θεσσαλονίκης, όπως τον μουσικό Λουκιανό Κηλαϊδόνη, τον ζωγράφο Γιώργο Γεωργιάδη (γιο του «Ανδρέα του Κρητός»), τον Κώστα Γιαννέλη και τον Νίκο Γαζέπη. Στην μικρή εκπαιδευτική κοινότητα, υπήρχε πάντα η περιέργεια να δουν ποιοι ήταν οι καινούργιοι φοιτητές, από πού προέρχονταν και ποιες ήταν οι ιδέες τους. Οι περισσότεροι που ενδιαφέρονταν ήταν αυτοί που ήδη συμμετείχαν ενεργά στους φοιτητικούς αγώνες, όπως το 114, για την κατοχύρωση της Δημοκρατίας και του 15% του προϋπολογισμού για την Παιδεία. Δεν ήταν τυχαίο ότι οι διακεκριμένοι φοιτητές, που ξεχώριζαν από την αρχή, συμμετείχαν στα κοινά, στον «Σύλλογο φοιτητών της Πολυτεχνικής Σχολής», στην έκδοση περιοδικού και στις εκλογικές διαδικασίες.
Έτσι, ανάμεσα στους άλλους, γνώρισα και τον Γιάννη Δημόπουλο, τον μελλοντικό ταλαντούχο πολιτικό γελοιογράφο. Ήμουν επιμελητής στην Έδρα εσωτερικών χώρων με καθηγητή τον Μίμη Φατούρο. Μια μέρα, μπαίνοντας καθυστερημένα στην αίθουσα, είδα όλους τους συμφοιτητές του να ετοιμάζουν εργασίες για την «μελέτη της χρονιάς» στα σχεδιαστήρια.
Μόνο ο Γιάννης κοιτούσε παραδίπλα, προς το σχεδιαστήριο όπου καθόταν η αείμνηστη Πόπη, η μετέπειτα σύντροφός του. Τη σκιτσάριζε με ένα χαμόγελο, όχι όπως όλοι οι άλλοι, αλλά με έναν δικό του τρόπο και τα μάτια του. Τηλεφώνησα καθώς πλησίαζε το τέλος του 2000, για να δώσει συνέντευξη στο περιοδικό «Τεχνογράφημα», που εξέδιδε το Τεχνικό Επιμελητήριο Κεντρικής Μακεδονίας, όπου ήμουν πρόεδρος. Συζητήσαμε για τη σοβαρότητα της γελοιογραφίας, όπως ήταν και ο τίτλος του άρθρου στο τεύχος της 1ης Νοεμβρίου 2000. Θυμάμαι ακόμη ότι, ως επικεφαλής της παράταξης ΑΣΜΕ, ζήτησα ένα σκίτσο από αυτόν. Με προθυμία, ανταποκρίθηκε και σατίριζε εμένα ως έναν μαθουσάλα εκτός ηλεκτρονικής εποχής, που θα κρατούσα παλαιό φάκελο αντί για ψηφιακό cd, ενώ οι άλλοι θα ψήφιζαν ηλεκτρονικά. Γελάω ακόμα και σήμερα, παρόλο που πλέον γνωρίζω τα ηλεκτρονικά μέσα. Καλό σου ταξίδι, σεμνέ και ταλαντούχε συνάδελφε, φίλε και συναγωνιστή!
Τελευταία μηνύματα
Πάντα θα σε θυμόμαστε! 10-5-2019
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ιωάννου γεννήθηκε το 1944 στη Θεσσαλονίκη, σπούδασε στο ΑΠΘ και πήρε το πτυχίο της Αρχιτεκτονικής το 1968. Στη συνέχεια, σπούδασε στην E.N.S.B στο Παρίσι και πήρε πτυχίο πολεοδομίας το 1972. Εργάστηκε σε διάφορα αρχιτεκτονικά γραφεία μέχρι το 1975. Τις πρώτες γελοιογραφίες του δημοσίευσε στο πολιτικό περιοδικό «Αντί». Δούλεψε ως γελοιογράφος, αρχικά στο ημερήσιο «Βήμα», με το ψευδώνυμο «ΙΩΑΝΝΟΥ» (1976). Αργότερα, δημοσίευσε στο σατιρικό «Ποντίκι» και δημιούργησε το εμβληματικό πολιτικό κόμικ «Ο Τρίτος Δρόμος» (1982). Ακολούθησαν έργα όπως «Το Θαύμα», «Ο Ευρωπαίος», και σκίτσα σε εφημερίδες και περιοδικά, όπως ο «Ταχυδρόμος», η «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία», το «Έθνος» και η «Εφημερίδα των Συντακτών».